Gespecialiseerd loopadvies in onze winkel in Lier
Logosmall

Marathon du Mont Blanc

  • Geplaatst op
  • Door Geert Baetens
  • 0
Marathon du Mont Blanc

Verslagje van de Mont Blanc Marathon van 25 juni in Chamonix waar ik deze trail marathon gelopen heb.

Na maanden van voorbereiding werd het tijd om mijn koffers richting Chamonix te maken. Donderdag vertrok ik al met het vliegtuig naar Genève om van daar met een gehuurde Fiat 500 verder door naar Chamonix te rijden waar Jef en Dirk me zouden opwachten. Zij zouden starten voor de 80 km en waren al ter plaatse. De reis verliep niet helemaal zoals verwacht, maar de kleine ongemakken waren snel verholpen en eens ter plaatse kon het trailrunning feest beginnen...

Enkele dagen vooraf acclimatiseren en rustig naar de marathon toeleven deed wonderen. Dat we in het prachtige Chamonix verbleven en de weersgoden de Zon volop lieten schijnen hielp natuurlijk wel. Donderdag trok ik al snel naar het expo terrein waar de verschillende trailrunning merken hun stand hadden en waar ik mijn startnummer kon afhalen. Voordat ik mijn startnummer kreeg moest ik met mijn identiteitskaart in de hand mijn “verplichte” uitrusting tonen en laten inspecteren; een werkende gsm, een drinkbeker, een alu reddingsdeken, een drinkbus of bladder (drinkzak), een fluitje en een waterdichte loopvest mét kap. Donderdag was het nog rustig en al snel had ik mijn startnummer op zak.

Vrijdagochtend stond ik mee om 4u aan de start om Jef en Dirk uit te zwaaien, maar nadien toch nog maar terug in mijn bed gekropen. In de voormiddag stond er nog een rustige duurloop van 10 km op het programma om de benen los te maken, om wat boodschappen te doen en om de lopers van de 80km Mont Blanc Marathon aan te moedigen en te zien finishen.

 Zaterdag was een vrije dag en dus ging ik samen met Jef en Dirk naar de top van de Aigle du midi. Een soort van “hoogtestage” dus. In de namiddag verkaste ik dan naar mijn hotelkamer aan de andere kant van Chamonix waar ik de laatste nacht voor mijn marathon zou slapen. Eindelijk kon ik alles rustig uitpakken en klaarleggen voor de marathon. De nervositeit nam toe en dan controleer ik graag nauwgezet mijn materiaal om zeker te zijn dat ik niks vergeten ben. Dat brengt me ook tot rust… ’s Avonds nog een pasta gaan eten met Jef en Dirk en afscheid genomen, want zij vertrokken zondagochtend al terug naar België. Zelf kroop ik vroeg onder de wol want om 5u liep mijn wekker af en was er ontbijt voorzien.

Na een nacht met veel regen op tijd uit mijn bed en mijn loopkledij aangetrokken. Snel naar de eetzaal om te gaan eten en de rest zou ik nadien wel pakken. Zo kon mijn eten langer verteren.

Om halfzeven stond ik aan de start, samen met 2200 andere marathonlopers die zo te zien van uit de hele wereld naar Chamonix kwamen voor deze speciale marathon. Sfeer genoeg op het pleintje voor de kerk.

Stipt om 7u weerklonk het startschot en zette de massa zich in beweging. Eerst moeizaam doorheen de straten van Chamonix, maar al snel over brede glooiende paden richting Argentière. De eerste 17 km verliepen vlot en het parcours deed me wat aan de Ardennen denken. Glooiend en de klimmen niet te stijl, noch te lang. De benen voelden goed aan en ik had er zin in. Ook afdalen ging goed en zoals vaker kon ik ook hier verschillende plaatsen goed maken. Mijn Hoka One One Mafate Speed 2 Trailrunningschoenen deden hun werk voortreffelijk en ook dat gaf me vertrouwen.

Na de eerste bevoorrading in Argentière stond even verderop Col des Monets te wachten en in Vallorcinne stond dan de eerste zware col op het programma. 1000 meter klimmen op een kleine 6 kilometer. De Leki Trailrunningstokken kwamen al direct van pas. Hier zag ik ook de betere klimmers terugkomen en me inhalen. Veel ruimte en kans om te lopen was er niet, stappen was de boodschap. In één langgerekt lint kropen de lopers naar boven, tot we in de wolken op 2200 m L’Aiguillettes des Possettes bereikten. Na de tweede bevoorrading met tijdscontrole begon er een lange afdaling die de lopers over verschillende single tracks terug naar Vallorcinne zouden brengen. Keien, rotsen en wortels lagen overal op het parcours en het was dus uitkijken. Vlot afdalen zoals Kilian Jornet doet in het Salomon filmpje dat hier gemaakt is tijdens deze marathon zit er zeker niet in.

Op kilometer 30 staan we terug beneden en wachten honderden supporters ons op. Ze moedigen iedereen enthousiast aan en af en toe hoor ik de Belgen op mij roepen. Dat doet deugd want de vermoeidheid is merkbaar. Gelukkig heb ik mijn BV Compressiestukken aan. Ik heb voldoende kunnen drinken, maar eten doe ik te weinig. Eén Bocadillo en één Squeezy Gel heb ik nog maar binnen. We lopen een stukje op het parcours van daarstraks om dan links af te draaien naar de derde bevoorrading en richting Chamonix. Na deze bevoorrading staat er een lange klim op het programma die veel zwaarder is dan het hoogteprofiel dat op mijn arm staat (plaktattoo…) doet vermoeden. We klimmen in één ruk terug naar de top om dan op en af te lopen/stappen richting Flegère. De boomgrens licht onder ons en de singletracks liggen weer zwaar door de vele keien en rotsen. De vermoeidheid en de spierkrampen zijn aanwezig, maar ik zit goed op schema en blijf ver van de tijdslimieten verwijdert die er onderweg zijn ingesteld. Gewoon uitlopen is al een hele prestatie neem ik me voor.

Op kilometer 37 kom ik na een lange klim over een skipiste aan op Flegère en tank me nog eens goed vol voor de laatste 5 kilometers. Het zwaarste is achter de rug denk ik…

Ondertussen is de zon van de partij en lopen de temperaturen op. Met mijn spons probeer ik het hoofd koel te houden. Het laatste stuk is er één waar soms zelf amper nog een spoor te zien is en verloopt over nog meer keien en rotsen waarbij klimwerk niet ver weg is. De spieren doen nu echt zeer en af en toe neem ik een korte pauze om het melkzuur uit de benen te laten. Nog 1 kilometer en ik hoor in de verte de enthousiaste speaker al. De Salomon aankomstboog komt in het vizier. Maar eerst dient er nog een laatste helling overwonnen te worden. Uitgeput en met spierpijn overwin ik ook deze klim om na 7 uur en 11 minuten stikkapot, emotioneel, leeg maar zo tevreden en trots over de meet te komen. Uiteindelijk ben ik 756ste van de 2200 marathonlopers en 54ste van de 227 lopers in mijn leeftijdscategorie. Zes maanden van voorbereiding, bijna wekelijks naar de Ardennen om te trailrunnen en hoogtemeters te trainen, het is niet niks geweest en al zeg ik het zelf, het is een hele prestatie om deze zware marathon uit te lopen en daar ben ik best trots op. Deze medaille heeft voor mij een grote waarde gekregen.

Nu rusten want ik ben moe.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden